دیدگاه: زور «کرونا» به «تعزیه» نرسید!
    «تعزیه» از پرسابقه‌ترین گونه‌های بومی و آئینی در حوزه هنرهای نمایشی ایران محسوب می‌شود که سایه تهدید «کرونا» هم نتوانسته بازار اقبال مردمی به آن را در محرم ۹۹ از رونق بیاندازد.

 تعزیه مهمترین نمایش ایرانی است که در زندگی مردم از اقشار جامعه جایگاه خاصی به خود دارد؛ این جایگاه نه برای دیروز و امروز بلکه مربوط به سده های مختلف است.
به جرأت می توان گفت تعزیه مردمی ترین گونه نمایش در ایران است زیرا با عقیده و باور مذهبی آنها ارتباط دارد. همین ارتباط باعث شده تا در ایام محرم و صفر و همچنین ایام ماه مبارک رمضان برپایی مجالس تعزیه یکی از مهمترین برنامه هاست که متولی دولتی تئاتر و همچنین مراکز و سازمان های مختلف برپایی این مجالس را در برنامه های خود مدنظر قرار می دهند.
سال ۹۹ و به دلیل شیوع ویروس کرونا و تعطیلی اکثر فعالیت های فرهنگی و هنری، تعزیه هم شرایط متفاوتی را تجربه می کند. این گونه نمایشی به دلیل شکل و شیوه اجرا و علاقه ای که مردم برای تماشای تعزیه در ایام ماه محرم و صفر دارند، اجرا می شود و با رعایت پروتکل های بهداشتی، ظرفیت بالای خود را برای اجرا و برقراری ارتباط با مخاطب در شرایط بحرانی به رخ می کشد؛ ظرفیتی که در طول سال می توان از آن استفاده قابل توجهی داشت. واقعیت این است که تعزیه در شکل گیری شیوه های اجرایی تئاترهای نوین و مدرن ایران نیز تأثیرگذار بوده و بسیاری از کارگردان های مطرح تئاتر ایران از شیوه های اجرایی تعزیه برای به صحنه بردن نمایش های خود بهره برده اند.
اما علی رغم اهمیت تعزیه در میان نمایش های ایرانی و همچنین در میان اقشار مختلف اجتماع، آنگونه که باید و شاید حمایت و توجه به آن نشده و نبود جایگاهی دائمی و مشخص و در عین حال در شأن برپایی مجالس تعزیه در تهران سال های سال است که به عنوان دغدغه اهالی فرهنگ و هنر و به ویژه تعزیه خوانان مطرح می شود. در شرایط کرونایی موجود در جامعه که تمام فعالیت ها را به نوعی تحت تأثیر خود قرار داده و همچنین برپایی مجالس تعزیه در این شرایط و ایام ماه محرم، در قالب یک نشست به گفتگو با ابراهیم گله دارزاده مدیرعامل انجمن تعزیه ایرانیان و سید محسن هاشمی از تعزیه خوانان باسابقه پرداختیم.
در این گفتگو به موضوعات مختلفی از جمله جایگاه تعزیه در بین مردم، اهمیت این گونه نمایش ایرانی و همچنین نبود توجه و حمایت لازم از سوی مدیران و مسئولان تصمیم گیرنده پرداخته شد. بخش نخست گفتگوی خبرگزاری مهر با ابراهیم گله دارزاه و سیدمحسن هاشمی درباره «تعزیه» را در ادامه می خوانید؛ *

با توجه به شرایط کرونایی، خیلی از رویدادها و اتفاقات در سراسر جهان تحت تأثیر قرار گرفته اند. تئاتر و به طور خاص تعزیه هم از این قاعده مستثنا نیستند. برای شروع بد نیست گزارشی از وضعیت امروز تعزیه بدهید و اینکه با توجه به رونق هر ساله این هنر در ایام محرم، بفرمایید مهم ترین چالش های پیش روی تعزیه در محرم امسال چیست؟
ابراهیم گله دارزاده: قبل از هر چیز باید تشکر کرد که به این موضوع مهم پرداخته اید و فرصت این گفتگو را فراهم آوردید. به تبع شرایطی که امروز جهان درگیر آن است، طبیعتاً تنگناهای فراوانی در حوزه های مختلف به وجود آمده است اما واقعیت این است که به دلیل وضعیت ماهوی هنر «تعزیه»، مشکل فعلی در آن به حادی دیگر حوزه ها نیست. از هفته گذشته بچه های ما در نقاط مختلف در حال اجرای تعزیه هستند. البته برخی تعزیه خوانان برای ما حکم گنجینه هایی را دارند که ما نگران سلامتی شان هستیم اما همین دوستان بعضاً سالخورده هم قصد حضور در صحنه ها را دارند. * چه ویژگی هایی باعث می شود خطر کرونا در اجرای تعزیه کمتر باشد؟ گله دارزاده: بالاخره میدانگاه که محل اصلی اجرای تعزیه است، فضایی بزرگ است. امکان حضور مردم با فاصله وجود دارد و همه این ها کمک می کند که با ملاحظات بهداشتی تعزیه اجرا شود. در حال حاضر هم بنابر گزارش هایی که دریافت کرده ایم، محرم امسال در هیچ کجای کشور، اجرای تعزیه متوقف نشده است و برنامه های طبق هر سال برقرار است، البته که به رونق سال های گذشته نیست. تعداد اجراها حتماً کمتر است، مجالس هم کمتر شده اند. مثلاً برخی تکیه ها و حسینیه های سرپوشیده که پیش تر محل اجرای تعزیه بودند، امسال به دلیل نگرانی ها بابت تراکم مخاطب، امسال برنامه ندارند. در تهران هم هستند برخی تکایای سنتی که امکان برگزار تعزیه در آن ها وجود نداشت اما همچنان تعزیه به دلیل انعطاف پذیری فوق العاده ای که دارد، بلافاصله خود را با شرایط فعلی هماهنگ کرده و هنوز هم هنری است که دارد در میدان حرف اول را می زند. همه اجراها هم براساس پروتکل های تعریف شده است.
تعزیه خوانان برای ما حکم گنجینه هایی را دارند که ما نگران سلامتی شان هستیم اما همین دوستان بعضاً سالخورده هم قصد حضور در صحنه ها را دارند * مشخصاً وزارت ارشاد در این زمینه برای سامان دهی شرایط ورود داشته است؟
گله دارزاده: صحبتی با قادر آشنا به عنوان مدیرکل هنرهای نمایشی داشتیم تا بدانیم تکلیف تعزیه امسال چگونه خواهد بود. ایشان شرایط را به ما واگذار کردند تا هر استانی بنابر اقتضائاتی که ستاد ملی کرونا تعریف کرده است، شرایط را بررسی کرده و به صورت منطقه ای در این زمینه تصمیم گیری شود. نمی شد یک تصمیم سراسری در این زمینه گرفت. ما هم با اغلب دوستان در شهرستان ها مذاکراتی داشتیم. مثلاً در برخی از استان ها که شرایط قرمز اعلام شده، اینگونه نیست که همه شهرهای استان وضعیت قرمز داشته باشند. خلاصه اینکه طی تماس هایی که داشتیم دیدیم در همه استان هایی که سابق بر این شاهد اجرای تعزیه بوده ایم، امسال هم برنامه های مرتبط با اجرای تعزیه برقرار است.
سید محسن هاشمی: ضمن تأیید صحبت های آقای گله دارزاده، تصور من این است که با توجه به شرایط حاد کنونی، دلایل مختلف دیگری هم باعث کاهش اجراهای تعزیه شده است. مثلاً این یک واقعیت است که بار اصلی اجرای تعزیه و حتی بار مالی آن همواره بر دوش مردم کوچه و بازار بوده است و از آنجایی که شرایط اقتصادی مردم امسال، شرایط اقتصادی مناسبی نبوده است، طبیعتاً این وضعیت روی کمیت برگزاری جلسات تعزیه که نیازمند هزینه است، تأثیر گذاشته است. شاید یکی از دلایل اینکه امسال برخی اجراهای تعزیه محدود شده است، همین وضعیت اقتصادی باشد. این دلیلی است که به نظر من مزید بر علت «کرونا» شده است، وگرنه کرونا به خودی خود نمی توانست مانع اجرای تعزیه شود. مستمعین سنتی و قدیمی آیین تعزیه برای دفع بلا و پریشانی و نگرانی های خود هم که شده، تعزیه را برگزار می کنند. اعتقاد دارند که همین اجراها و نفس عزاداری برای امام حسین (ع) باعث دفع مصیبت و گرفتاری می شود. اگر می بینیم تعداد این مجالس امسال کاهش داشته، شرایط اقتصادی در آن بی تأثیر نیست. به خصوص که دولت بودجه ای در این زمینه ندارند و غالباً مردم کوچه و بازار هستند که بانی «تعزیه» می شوند. باور دارم اگر شرایط اقتصادی تا این اندازه نامناسب نبود، همین تعداد جلسه ای هم که امروز شاهد تعطیلی آن ها هستیم، با رعایت کامل پروتکل ها اجازه نمی دادند برنامه سالانه شان تعطیل شود. سید محسن هاشمی * این اطمینان بابت رعایت ملاحظات و پروتکل های اجرایی در مجالس «تعزیه» از کجا می آید؟
هاشمی: ببینید من شخصاً در این مدت در جلسات مختلف اعم از مذهبی، غیرمذهبی، سیاسی، اجتماعی، اقتصادی، اداری و انواع و اقسام دیگر حضور داشته ام، واقعیت این است قشری که بیشترین رعایت را در زمینه ملاحظات کرونایی می کنند، همین قشر مذهبی هستند. حتماً آدم هایی که ریشه مذهبی دارند به این عقیده و اعتقاد رسیده اند اگر کوتاهی من باعث آسیب به دیگری شود، باید آن دنیا پاسخگو باشم.
 هاشمی: شخصاً در این مدت در جلسات مختلف اعم از مذهبی، غیرمذهبی، سیاسی، اجتماعی، اقتصادی، اداری و انواع و اقسام دیگر حضور داشته ام، واقعیت این است قشری که بیشترین رعایت را در زمینه ملاحظات کرونایی می کنند، همین قشر مذهبی هستند. حتماً آدم هایی که ریشه مذهبی دارند به این عقیده و اعتقاد رسیده اند اگر کوتاهی من باعث آسیب به دیگری شود، باید آن دنیا پاسخگو باشم به همین دلیل قشر مذهبی بیشترین مراعات را در این زمینه دارند. برای همین است که معتقدم در زمینه کمتر شدن مجالس تعزیه، علاوه بر شرایط «کرونا» باید چاشنی مسائل اقتصادی را هم مدنظر قرار داد. وگرنه تعزیه امروز در حال برگزاری در سراسر کشور است و بدتر از کرونا هم نمی تواند جلوی آن را بگیرد. چکمه های ژاندارم رضاخان نتوانست جلوی تعزیه را بگیرد. تعزیه خوانان در کوچه پس کوچه های تهران کتک خوردند اما «تعزیه» را حفظ کردند. شما در تاریخ بخوانید که در زمان رضاخان چقدر تعزیه خوانان را کتک زدند. خاطرات «عمو هاشم» را بخوانید. می گوید در امامزاده حسن تعزیه می خواندیم، دو سه آژان آمدند، ما را گرفتند و با وضعیت رقت باری ما را جلو انداختند و اراذل واوباش جمع شدند تا لیچار به ما بگویند و بخندند! با همان وضعیت می گوید ما را به کلانتری بردند و کتک زدند. در این شرایط هم تعزیه خوانان، تعزیه را حفظ کردند. امروز که صرفاً با «کرونا» مواجهیم و با مراعات درست دستورالعمل ها و پروتکل های بهداشتی به راحتی می توان بر آن غلبه کرد. * واقعیت این است که تعزیه همواره هنری مردمی بوده است. به این ظرفیت اما معمولاً بی توجهی شده و اجرای تعزیه محدود به مناسبت های خاص بوده است، آن هم تازه بدون حمایت! امروز چگونه می توان از ظرفیت تعزیه به واسطه ارتباط مستقیمی که با مخاطب دارد، بیشترین بهره برداری را برای عبور از شرایط بحرانی جامعه داشت؟
گله دارزاده: این یک درد بزرگ نه فقط برای تعزیه که برای خانواده هنرهای نمایشی بومی و ایرانی است که با آن مواجهیم. شما همین امروز اگر اثری را مبتنی بر سنت نمایشی مثلاً «سودان» در تالار وحدت روی صحنه ببرید، حتماً از آن استقبال می شود. استقبالی گرم از مدیران گرفته تا هنرمندان، اعتبار خوبی هم می توانید برای آن جذب کنید. اما اگر بخواهید یکی از سنت های نمایشی ایران را به تالار وحدت و یا تئاتر شهر پیشنهاد دهید، حتماً آن را نخواهند پذیرفت و با آن موافقت نمی کنند. این واقعیت است. خیلی از تعزیه خوانان ما در شهرهای مختلف اروپا و آمریکا اجرا داشته اند. وقتی سفرهای این دوستان را اخیراً بررسی می کردیم جالب بود که دیدیم نقطه ای از جهان نمانده که تعزیه در آن اجرا نشده باشد! نکته اینجاست که اگر مثلاً در استرالیا هزینه می شود تا سنت نمایشی ما هم در آنجا دیده شود، اینگونه نیست که آن ها فقط برای میزبانی از ما هزینه کنند بلکه حواسشان به سنت های نمایشی خودشان هست و سنت های بومی خودش را هم محافظت می کند. اگر ما هم چنین برخوردی داشتیم، وضعیتمان منطقی بود. همه کشورها این کار را می کنند، اما ما این کار را نمی کنیم. تمام حمایت ها در این زمینه مانند همان مثل معروف است که گویی «مرغ همسایه غاز است»! همین می شود که «تعزیه» هم محدود می شود به چند مناسبت خاص و چند عکس یادگاری. در حالی که داریم چشم پوشی می کنیم از یک میراث تمدنی خودمان. فکر نمی کنیم این میراث ناملموس عظیم چه ظرفیت در خود دارد. ابراهیم گلهدارزاده
 گله دارزاده: ما حتی ترجیح می دهیم به گرته برداری های دیگر از پیشنهادات تمدنی شان توجه داشته باشیم، اما به پیشنهادات تمدنی خودمان بی توجهیم. چرا این حجم بالای مخاطبی که همه می دانیم به تماشای «تعزیه» می نشینند از دیگر تئاترهای ما استقبال نمی کنند؟ خیلی ساده است، برای اینکه تمدنشان را نادیده گرفته ایم هاشمی: در روستایی برای تعزیه خوانی رفته بودم. خانواده ای می گفتند پدرمان این زمین کشاورزی را وقف تعزیه کرده تا هر سال محصول آن را بفروشیم و هزینه آن را صرف تعزیه کنیم. این اتفاق سال ها است که رخ می دهد و درآمد این زمین بزرگ وقت تعزیه «تعزیه» بزرگ ترین پیشنهادات هنری را به تاریخ فرهنگ و هنر ما داده است و ما آن ها را نادیده می گیریم. شما فکر می کنید، انجمن نمایش و خانه تئاتری وجود داشته در زمانی که تکیه «برغان» ساخته می شد؟ ساخت چنین تکیه ای سفارش که بوده است؟ چه کسی گفته بود آن را آنگونه بسازند؟ این ها مثل نویسنده «هزارویک شب» است که معلوم نیست چه کسی اولین بار آن ها نوشته است. داستان هایی است که همه مردم در نوشتن آن نقش داشته اند. مثل ساختمانی که همه مردم در طراحی و ساخت و آن نقش داشته اند اما نمی توانید یک فرد را به عنوان معمار و طراحش نام ببرید؛ این به معنای گم شدن این افراد نیست، چنین افرادی اساساً وجود ندارند. اینها کار یک نفر نیست، محصول یک زمانه و یک تمدن است. این پیشنهاد تمدنی امروز پیش روی ما است و ما کاملاً آن را نادیده گرفته ایم. براساس ملاحظات سیاسی در زمان رضاخان، تکیه «دولت» را تخریب می کنند، انگار قحطی جا برای احداث ساختمان جدید داشته اند! تعزیه ایران در تاریخ به جایی رسیده که پیشنهاد معماری داده است. آیا تکیه دولت برای چیزی جز تماشای تعزیه ساخته شده بود؟ آنجا یک تماشاخانه بومی تمدن ایرانی بود که آن را نادیده گرفتیم. ما حتی ترجیح می دهیم به گرته برداری های دیگر از پیشنهادات تمدنی شان توجه داشته باشیم، اما به پیشنهادات تمدنی خودمان بی توجهیم. چرا این حجم بالای مخاطبی که همه می دانیم به تماشای «تعزیه» می نشینند از دیگر تئاترهای ما استقبال نمی کنند؟ خیلی ساده است، برای اینکه تمدنشان را نادیده گرفته ایم. ظرفیت تعزیه از این منظر نه فقط در دوران کرونا و نه فقط در مناسبت های خاص که اساساً یک پیشنهاد عظیم برای هنر ایران است. نمی دانم چرا نمی خواهیم این ظرفیت را ببینیم و نمی دانم خسران این ندیدن قرار است تا کجا ادامه داشته باشد! بی توجهی به تعزیه در یک قرن اخیر، خسارتی عظیم به فرهنگ و هنر ایران زده است. ما این ظرفیت را که محصول تمدن مردمی است نادیده می گیریم و مردم هم ما را نادیده می گیرند.
 هاشمی: حافظ می گوید «سال ها دل طلب جام جم از ما می کرد / وان چه خود داشت ز بیگانه تمنا می کرد» واقعیت این است که ما در کنار اقیانوس بی کرانی از هنر، تکنیک، فلسفه، ادبیات، موسیقی، جنگ آوری، تاریخ و... نشسته ایم، بعد کاسه گدایی به دست گرفته ایم و منتظریم ببینیم تئاتر مدرن چه می خواهد به ما بدهد! البته منکر خوبی ها و مزیت های آن طرف نیستیم، اما تا زمانی که برای تحصیل کرده های رشته های هنری در این مملکت، روی آوردن به هنر متجدد غربی، مزیت باشد و رو آوردن به سنت های نمایشی ایرانی مانند تعزیه، نقالی، پرده خوانی و غیره کسر شأن تلقی شود، وضعیتمان همین طور خواهد ماند! ما امروز در تهران به عنوان ام القرای جهان اسلام زندگی می کنیم. در این شهر با نزدیک به ۲۰ میلیون جمعیت، اگر شما بتوانید یک تکیه استاندارد، مناسب اجرای تعزیه پیدا کنید، به شما جایزه می دهم! این خیلی بد است که پایتخت ایران اسلامی دل بسته اهل بیت (ع) یک مکان مناسب تعزیه ندارد! ما که نمی توانیم سر چهارراه داربست بزنیم و تعزیه اجرا کنیم! با این همه ادعا، حتی یک مکان درست و مناسب اجرا در تهران نداریم. این تکیه هایی که موجود است چرا برای اجرای تعزیه مورد استفاده قرار نمی گیرد؟ رضاخان تکیه دولت را تخریب کرد اما تکیه های دیگری که هنوز خراب نشده اند چرا اجرای تعزیه ندارند؟ تکیه ای که در آن تعزیه ای اجرا نمی شود، چه تفاوتی با تخریبش دارد؟ شک نکنید اگر این تعزیه برای اروپایی ها، تا امروز آن را جهانی کرده بودند و در اقصی نقاط دنیا شاهد بودیم که با گویش ها زبان های مختلف تعزیه اجرا می کنند. چون برای ما است، به آن بی توجهیم. * از نظر صنفی وضعیت هنرمندان این حوزه چگونه است؟
هاشمی: چند وقتی است که انجمن تعزیه ایرانیان شکل گرفته است و فعالیت های خوبی هم در حد توانش داشته است. مدتی است که آقای گله دارزاده هم مدیریت آن را عهده دار شده اند. حضور آدمی که دستش باز است و سابقه اجرایی هم دارد، می تواند جانی دوباره به انجمن بدهد. اگر نمی بود شرایط کرونایی، وضعیت انجمن تا امروز متحول شده بود. وقتی یک نفر می تواند تا این اندازه منشأ اثر باشد، تصور کنید این تعداد سازمان و نهادی که هر کدام وام دار تعزیه هستند چه می توانند بکنند. ما یک عالم زمین موقوفه برای تعزیه داریم که در وقف نامه آن ها این قید درج شده است. اگر سازمان ها و نهادهای مسئول در این زمینه دست به دست هم بدهند، حتماً شاهد تحول بزرگی در حوزه «تعزیه» خواهیم بود. گله دارزاده: شما تصور کنید ایرانیان اهل ساختن باغ نبودند و باغ ایرانی در دنیا شناخته شده نبود، آن وقت فرش ما چه شکلی پیدا می کرد؟ فرش در واقع تصور ما از باغ بهشت است. این ها در هم تنیده است. انسان آمده است که خود را بسازد، وقتی جلوی این ساختن گرفته شود، گویی تشنه ای را در کنار دریا نگه داشته ایم. وقتی صحبت از ساختن تکیه می کنیم، منظور صرف ساختن یک ساختمان نیست، این شروع شکوفایی یک تمدن است. تکیه در تعزیه حکم باغ را دارد و آن وقت تئاتر مدرن ما می توان «فرش» بسازد. هاشمی: این معروف است که می گویند در دنیا تمدن ها در کنار رودها شکل گرفته اند، ما در ایران روستاهایی داریم، که جغرافیای شان براساس ساخت تکیه شکل گرفته است. برخی روستاهای تفرش هستند که ساختار روستایی و جغرافیایی شان را تکایای محلی شکل داده اند. برخی روستاها هستند دو یا سه تکیه برای اجرای تعزیه دارند. * ارتباط با تعزیه خوان ها با مردم هم از موضوعات مهم است. آنقدر که ارتباط میان تعزیه خوانان و مردم می تواند مؤثر باشد، سیستم های دولتی در این زمینه نمی توانند نقشی داشته باشد. نهایت حمایت دولت به فراهم آوردن بستر اجرا می تواند محدود شود اما آن ارتباط مستقیم میان اهالی تعزیه با مردم می تواند بسیار راهگشا باشد. این ارتباط چرا مانند ماسکت رو از جای مطمئن بخر! داروخانه آنلاین وطن دراگ :) مشاهده / می شود. از این دست کارهای بزرگ مردمی واقعاً به وفور وجود دارد در کشور هاشمی: یکی از متهمان ردیف اول مشکلاتی که امروز متوجه تعزیه و تعزیه خوانی است، رادیو تلویزیون است. الان فقط حساب کنید شبکه های مختلف تلویزیون چند ساعت در روز برنامه آشپزی دارند! یعنی فرهنگ و هنر دینی و آیینی ما کمتر از آشپزی ارزش دارد!؟ سابق برقرار نمانده است؟
هاشمی: زور تعزیه خوان به تنهایی نمی رسد. وقتی یک فرد عادی زمینی را وقف تکیه می کند، از آن به بعد دیگر پای سازمان های مسئول در میان است و گاهی ضمانت اجرایی برای حفظ کاربری آن زمین وجود ندارد. در روستایی برای تعزیه خوانی رفته بودم. خانواده ای می گفتند پدرمان این زمین کشاورزی را وقف تعزیه کرده تا هر سال محصول آن را بفروشیم و هزینه آن را صرف تعزیه کنیم. این اتفاق سال ها است که رخ می دهد و درآمد این زمین بزرگ وقت تعزیه می شود. از این دست کارهای بزرگ مردمی واقعاً به وفور وجود دارد در کشور. اگر همین موقوفات به طور کامل به تعزیه اختصاص پیدا کند، تعزیه نیاز به هیچ کمک دیگری ندارد. دیگر نیازی به حمایت دولت نیست، اما همین را هم از ما دریغ می کنند.
گله دارزاده: ما اساساً رفتارهای متناقض زیاد دارد. دانشگاه های دولتی ما می نشینند فکر می کنند چه رشته ای را می توانیم حذف کنیم؟ اول از همه دست روی «تعزیه» می گذارند! انگار «تعزیه» در دیگر کشورها وجود دارد و اینجا اضافه است! بعد هم به خودمان می گوییم لابد فضلای وزارتخانه و اعاظم دانشگاهی استدلالی برای این تصمیم داشته اند. بارها نسبت به این تصمیم اعتراض کرده ام. این از آن نمونه هایی است که در آن خوب حرف می زنیم، اما حرف خوب نمی زنیم! در نظام آموزش عالی ما، برخورد با این مقوله کاملاً صفر و صدی و فاقد برنامه و نگاه است. مدیری که آنجا نشسته با خود می گوید این حوزه نه مدرس خوبی دارد و نه پژوهش خوبی در آن صورت گرفته است، اما نمی گوید مگر چند قرارداد پژوهشی بسته اید؟ قدر تلاش کرده اید که مدرس در این حوزه تربیت کنید؟ * واقعیت همین است که ارتباط درستی میان بخش های مختلف در این حوزه برقرار نیست... گله دارزاده: چه کسی باید این ارتباط را برقرار کند؟ * وقتی وزارت ارشاد نگاه درستی به این مقوله ندارد، به تبع وزارت علوم هم توجهی به این موضوع ندارد. جایی که متولی است، در این زمینه نگاه جدی ندارد و طبیعتاً این نگاه به صورت دومینو به سایر بخش ها هم سرایت می کند. هاشمی: یکی از متهمان ردیف اول مشکلاتی که امروز متوجه تعزیه و تعزیه خوانی است، رادیو تلویزیون است. تا زمانی رادیو و تلویزیون ما شمشیر را از رو بسته است برای تعزیه خوانی و از تعزیه خوان هم صرفاً استفاده ابزاری می کند، وضعیت همین است. طرف صرفاً برای پرکردن تایم برنامه در مناسبت های مذهبی یاد ما (تعزیه خوانان) می افتد! با خودشان می گویند برویم دو سه ساعت از کارها و حرف های این ها فیلم بگیریم، دو سه دقیقه اش را پخش کنیم! سریال هم که می سازند، در گوشه و کنارش تعزیه هم می گذارند! ما که به این ها نیازی نداریم.
در طول سال فقط یک ساعت مفید آنتن به تعزیه بدهند، به همین هم راضی هستیم. ما امسال در منطقه آب و آتش که به نظر منطقه مرفهنشین شهر است، برای ۱۰ شب اجرای تعزیه داشتیم. برخی از مراجعین اظهار تعجب می کردند، برخی می گفتند اگر بخواهیم فرزندمان این ها را یاد بگیرد چه باید بکنیم؟ این فقط یک اجرا است، تصور کنید تلویزیون در طول سال بخشی از اجراهای تعزیه را پخش می کرد، حتماً این جریان جدی تر شکل می گیرد، استعدادهای تازه به میدان می آید و شاید جریان یافتن خون تازه در پیکر «تعزیه» خواهیم بود. الان فقط حساب کنید شبکه های مختلف تلویزیون چند ساعت در روز برنامه آشپزی دارند! یعنی فرهنگ و هنر دینی و آیینی ما کمتر از آشپزی ارزش دارد!؟ * مشخصاً انجمن تعزیه برای این مشکلات برنامه مشخصی دارد و آیا رایزنی هایی در این زمینه داشته اید؟ گله دارزاده: اقداماتی شده و گام هایی هم برداشته ایم اما دلمان همچنان پردرد است چراکه معتقدیم وضعیت هنر «تعزیه» چه در سطح حرفه ای و چه در سطح آماتوری نگران کننده است. البته امروز تعزیه زنده است و مردم هم به تماشای آن می نشینند اما بی توجهی و بی برنامگی این هراس را به دل من انداخته که تا چند قرن دیگر، تعزیه تبدیل به یک خاطره صرف شود. آن وقت به نسل ما چگونه نگاه خواهند کرد؟ نمی گویند اینها در زمانه ای زندگی می کردند که هنر «تعزیه» هنوز نفس می کشید اما یک دم به آن تنفس ندادند که جان بگیرد و حیاتش ادامه داشته باشد؛ فکر می کنید قضاوت آن ها درباره ما چگونه خواهد بود؟

کلمات کليدي : کرونا
ارسال شده در مورخه : جمعه، 7 شهريور ماه ، 1399 توسط admin  چاپ مطلب

مرتبط با موضوع :

 کارگاه آموزش تعزیه  [چهارشنبه، 18 بهمن ماه ، 1396]
 ضرورت توجه به اقتصاد تعزیه  [سه شنبه، 23 ارديبهشت ماه ، 1393]
 عجب شوری من امشب در سر بازار میبینم  [چهارشنبه، 20 آذر ماه ، 1392]
 متولی هنر تعزیه، مردم هستند  [سه شنبه، 21 آبان ماه ، 1392]
 نمایشی برآمده از باورها و اعتقادات ایرانیان  [سه شنبه، 21 آبان ماه ، 1392]

با عرض پوزش : ارائه نظر و پیشنهاد در مورد این مطلب مقدور نیست .

امتیاز دهی به مطلب

امتیاز متوسط : 0
تعداد آراء: 0

لطفا رای مورد نظرتان را در مورد این مطلب ارائه نمائید :

عالی
خیلی خوب
خوب
متوسط
بد

اشتراک گذاري مطلب

تعزیه خانه در تلگرام

تعزیه خانه کرمان در تلگرام

آرشیو اخبار

چهارشنبه، 22 مرداد ماه
·
جمعه، 6 تير ماه
·
يكشنبه، 1 تير ماه
· سومین همایش تعزیه خوانان کرمان
جمعه، 5 ارديبهشت ماه
· چهارمین سوگواره تعزیه شهرستان کرمان
چهارشنبه، 28 اسفند ماه
·
يكشنبه، 11 اسفند ماه
· هفتمین مجمع عمومی انجمن تعزیه برگزار می شود
سه شنبه، 6 اسفند ماه
· مدیرعامل انجمن تعزیه ایرانیان معرفی شد
پنجشنبه، 10 بهمن ماه
· سومین سوگواره تعزیه شهرستان کرمان
سه شنبه، 8 بهمن ماه
· سوگواره سوم به کار خود پایان داد.
جمعه، 4 بهمن ماه
· اجرای مجلس شهادت حضرت زهرا (س) در کرمان
يكشنبه، 22 دي ماه
· برنامه اجرایی سومین سوگواره تعزیه کرمان
جمعه، 20 دي ماه
· طرحی نو در سوگواره تعزیه شهرستان کرمان
چهارشنبه، 18 دي ماه
· ششمین مجمع عمومی انجمن تعزیه کرمان
سه شنبه، 19 آذر ماه
· سومین سوگواره تعزیه شهرستان کرمان
يكشنبه، 21 مهر ماه
·
شنبه، 20 مهر ماه
· اجرای سه مجلس تعزیه در کرمان
چهارشنبه، 17 مهر ماه
· پیشکسوت تعزیه کرمان درگذشت
پنجشنبه، 4 مهر ماه
·
دوشنبه، 1 مهر ماه
· عاشورای 1441 در تعزیه خانه کرمان(سری دوم)
شنبه، 23 شهريور ماه
· شام غریبان 1441 در تعزیه خانه کرمان
چهارشنبه، 20 شهريور ماه
· نخستین سوگواره تعزیه الله آباد کرمان
· عاشورای 1441 در تعزیه خانه کرمان(سری اول)
يكشنبه، 17 شهريور ماه
·
پنجشنبه، 14 شهريور ماه
·
سه شنبه، 12 شهريور ماه
·
·
شنبه، 9 شهريور ماه
·
· برنامه اجرایی تعزیه خانه کرمان در محرم 1441
· اجرای تعزیه در پارک بهشت کرمان
پنجشنبه، 7 شهريور ماه
· چهار مجلس تعزیه در شهر راین
· کاروان نمادین در الله آباد
پنجشنبه، 17 مرداد ماه
· اجرای تعزیه طفلان مسلم در کرمان
يكشنبه، 13 مرداد ماه
· راه اندازی تکیه دولت در محرم و صفر
· تعزیه فقط برای عزاداری نیست
پنجشنبه، 10 مرداد ماه
· چهاردهمین سوگواره تعزیه محی آباد
چهارشنبه، 9 مرداد ماه
· اجرای تعزیه در امام زاده محمد کرمان
سه شنبه، 1 مرداد ماه
· نهمین سوگواره تعزیه چترود کرمان
سه شنبه، 18 تير ماه
· مسابقه تعزیه خوانی کرمان
شنبه، 1 تير ماه
· پنجمین مجمع عمومی انجمن تعزیه کرمان
دوشنبه، 20 خرداد ماه
· اهداء کتاب شبیه نامه به مقام معظم رهبری
يكشنبه، 5 خرداد ماه
· اجرای مجلس تعزیه شهادت امام علی (ع)
چهارشنبه، 11 ارديبهشت ماه
· سومین سوگواره تعزیه «ماه در محاق»
· اجرای تعزیه در اسماعیل آباد جوپار
·
جمعه، 17 اسفند ماه
·
پنجشنبه، 25 بهمن ماه
· چهارمین مجمع عمومی انجمن تعزیه کرمان
شنبه، 20 بهمن ماه
· پایان کار دومین سوگواره تعزیه شهرستان کرمان
سه شنبه، 16 بهمن ماه
· اجرای سه مجلس تعزیه در کرمان
پنجشنبه، 11 بهمن ماه
·
· برنامه اجرائی دومین سوگواره تعزیه کرمان

مطالب قدیمی تر

مقالات

· آسیب شناسی تعزیه
· یادداشتی بر موسیقی تعزیه/سدعظیم موسوی
· تعزيه و شبيه خواني
· سوگ سیاوش/یدالله آقاعباسی
· هاشم فیاض...
· تعزیه، ‌نمایش‌ كامل ‌‌ایرانی/دكتر اردشیر صالح‌پور
· تعزیه و تاریخچه آن نزد خاورشناسان/ داوود حاتمی
· در آمدي بر تعزيه و تعزيه خواني/اسماعیل مجللی
· تعزيه و شبيه خوانى /جواد محدثى
· نوشتاری در باب تعزیه /دکتر عبدالحسین زرّین کوب
· تعزیه هنری نمایشی، بیانگر واقعه جانگداز کربلا
· تاريخ معماري حرم امام حسين (ع) /اسماعیل مجللی
· تعزيه/کیوان پهلوان
· نگاهي به عاشورا پژوهي در غرب/عبدالحسين حاجى ابوالحسنى و محمد نورى
· تعزیه و تئاتر/اسماعیل مجللی
· تعزيه خوان ها ، راويان موسيقي آوازي/محمدجواد بشارتی
· نگاهي به تعزيه و آسيب شناسي آن در ايران امروز /کیوان پهلوان
· تعزیه و سینما/اسماعیل مجللی
· پیدایش موسیقی در تعزیه
· اصطلاحات رایج در تعزیه
· متادرام در تعزیه/فرید میرشکار
· تعزیتی بر مجالس شبیه خوانی/هومن نجفیان
· تاثیر امام رضا بر فرهنگ و هنر ایرانی /اسماعیل مجللی
· کند و کاوی در هنر شبیه خوانی/علی اکبر خلعتبری/هوشنگ سامانی
· مقایسه بخش هایی از نسخه های تعزیه حر در اراک و یالرود نور/علی اکبر خلعتبری
· بازی در بازی
· نگاهي به مصرع خواني )پرسش و پاسخ( در هنر شبيه خواني
· مردم شناسی مراسم شبیه خوانی ( تعزیه )/مسعود گنجعلیخان حاکمی
· تعزیه کرمان
· هنر عشق /وحید کیارسی
· تعزیه؛ جلوه‌ی ناب هنر آئینی/وحید کیاسری
· جستاری بر میراث نیاکا‌ن‌مان /سیاوش قائدی
· تضاد و تقابل در لباس تعزیه
· در آمدی بر تعزیه و تعزیه خوانی

عضويت سريع

شناسه :
نام اصلي:
ايميل:
تايپ مجدد:
گذرواژه:
تايپ مجدد:
 

سفارش تبليغات

ورود:
رمز عبور:
 

کاربران برتر

MemberPoints
1: asad153528
2: Fatemeh83820
3: sss20605
4: ahmadi11457
5: salari9106
6: erfan782
7: iranmenesh746
8: jopar701
9: farahbakhsh650
10: habib650
Learn more
Top 50 Users

پیام اهل خانه

ارشيو پيغام کوتاه   

 

محل تبلیغات شما

محل تبلیغات شما





محل تبلیغات شما

محل تبلیغات شما





محل تبلیغات شما

محل تبلیغات شما